hiç okumayacaksın bunu biliyorum - Sayfa 3

**sial82** · 27-03-2008

Eskimiş yüzünde solgun düşler var, Dışında renksizliğine avuntu bir bahar…
Şimdi yürümek vakti sehere; güçsüzüm, dizlerimde yara bere.
Soluksuz bir kentin içine düştün, ıssız duvarlar gözlerinde uzuyor. Bunca ceset arasından bul şimdi kendini, topla içinin parçalarını.
Unut kırılmış aynalarda dağılmış adını…

Kaç ölüm var içinde?

Ve sen hangisinde saklısın?
Hangisine adınla başlattığım ağıtlar yakarsın…

**- Sessiz -** · 27-03-2008

seni bu hale kim getirmişşe nasıl yapmış bunu çözemedim

**sial82** · 27-03-2008

Ve bir kaderle başlıyordu herşey. Kimsenin bilemediği tahmin bile edemeyeceği bir oyundu hepsi hepsi… Bir oyuncak misali oynadığımız bir oyun değil miydi en nihayetinde hayat ?

Bilirim ki her doğuşun bir batışı olurdu. Geçmişten çektiğim kalp sızıları değil miydi beni bu hayata hazırlayan? Tam “işte” derken elimden kaçırıverdiğim bir kedi misali kaçıveriyordu yakalamaya çalıştığım en güzel anılar. Çocukluğumdan kalma acı bir biber misali dilime sürülen tecrübelerim bana kendimi engellememi söylüyordu sürekli. Her baharın bir yazı, bir kışı oluyordu. İlk ve son bahar diye bir şey yokmuş bilirim. Ardında kış sakladığı sürece sonbahar ve yazı barındırdığı için ilk bahar, bu sahte esintiler hep olacakmış.

**sial82** · 27-03-2008

Beni boşver hayat, sen kendini yaşa sadece, beni es geç…
Zamanı koluna takıp, benden uzaklaş, benim zamanım kalmadı…
Ben o akşam, bir kızın gidişinde kaldım, sen kendini kurtar, hapsolma… Geçip giden zaman, geçip gidiyor işte, ama benden akan sadece gözyaşı oluyor, zamanım nerde benim?
Saatim akşam 9 sularında kilitleniyor, hava hep kararıyor, bir kız hep gözlerimin önünde gidiyor, sen beni boşver hayat, sen akmana bak…
Harcadığın bunca can varken, sen yine umursama. Hergün güneşini doğur bir dağ ardına, sanki hiç birşey olmamış gibi, gökkuşakları aç gökyüzümde, bir yağmur çiselesin sonra dudağımın kenarına, bir yaş aksın gözümden, damlalarınla birleşsin. Ama sen beni boşver yinede… Akıt damlalarını benden ziyade akan zamana, hayatlara. Ne kadar yağmur yağarsa, ne kadar güneş doğarsa ben yine karanlıklarında kalayım… Boğ beni…
Her yağmur damlasında ben penceremi buğulandırayım sadece, sen başkalarına neşe kat. Her kar tanesi, ufkumda bir beyazlık ve yüreğimde kaskatı bi soğukluk olsun, sen git başkalarına kardan adamlık yap. Çocuklar havuç koyarken burun niyetine tanelerine, sen sadece akciğerlerimde soğuk ol…
Bırak sabahlarım da karanlık kalsın, kutup misali… Güneşini bana doğurma artık, gecelerin benim olsun sadece. Ben senin dünyanda kardan adam olayım sadece, ne olur eritme beni…
Mevsimlerini uzak tut benden, dört mevsim çok bana, ben terkedilen mevsimde hapsoldum… Sen sadece hüzünlü bir güz mevsiminde, yapraklarını dök yollarıma. Bırak soğuk kalayım, bırak üşüyeyim, bırak yaprak yaprak savrulayım artık. Hiç baharım, hiç kışım, hiç yazım olmasın, sen beni güzünde bırak…
Seneler akıp gidiyor elbet, git çiziklerini başka gözlere at…
Sen en iyisimi beni boşver, başka hayatları kanat…
Ben kanıyorum işte damla damla, güz yapraklarına,
Ben kanıyorum işte gerçek görünen her sevdaya…
Evet belki gerçek ama,
Ben güzümde, onlar gündüzünde,
Ben gecende, onlar güneşinde,
Ne kadar ulaşmak istersem,
Dünya dönüyor işte,
Hayat akıyor,
Ben ne kadar kalmaya çalışsam gidişinde
Göz altımda çizgiler oluşuyor…
Ve her daim,
Sevdalarım yaşlanıyor…

**sial82** · 27-03-2008

Yaralı bir kısrak gibiyim. İntiharımı gömmek için derin uçurumların gizlendiği kuytuluklar arıyorum. Tanınmasın diye bende ki sen, yüzümün derisini soyuyorum, ellerinin değdiği saçlarımı yoluyorum. Bağışladım artık gidişini ey metropollerin, maviliklerin ve gül bahçelerinin şeydası. Vaat ettiğim, geceden ve bozguna uğramış yüreklerin konakladığı varoşlardan fazlası değildi bilirsin. Sen gittin ben sende kaldım, neylersin?

**- Sessiz -** · 27-03-2008

sial yine görev başında

çok güzel arkadaşım teşekkürler

**sial82** · 27-03-2008

Sen; sustuğum yersin! Kelimelerin tükendiği, cümlelerin infaz beşiğinde kırk sancıyla gidip geldiği, sesime sus değdiği bir nefessin. içimi kırbaçlayan ses tellerimin kalbime takılmış çengellerisin. şimdi hayatıma yazılmış dipsiz hesaplar var yangın yerinin telaşı içime düşen. kaybolan, bulunamayan ve aranan ne varsa içimde ama darmadağın…ellerimi değdiğim yer kırılıyor ve kanıyor. bende sancıyan bir şeyler var, yakamı bırakmıyor.

Sen durduğum yersin ! Ardına bakmaya bile cesareti olmayan, sessizlikte at koşturan; gitmeyen ve dönmeyen bir adressin. adımlarına esir düşmüş bir yolcuyum ben; kimsesiz bir yolun orta yerine zamansız terkedilmiş bir yolcu… geceye inat adımlar çoğaltan, önünde arş boyu yollar uzayan. gitmenin önemini yitirdiği, dönmenin bir yemin gibi tövbelendiği; iki satır arasına sıkışmış bir yolcuyum ben ! Sen unuttuğum yersin ! geçmişin sancısıyla dudak büktüğüm kahırlı yalnızlığımın iz düşümündeki çizgilersin. sahipsiz kayaların hınç biriktiren yamaçlarına inat kanayan, kanatan bir kedersin. Nasırlı gönlümün ıslak duvarlarına sarılan biri var şimdi. içimin ezikliğinde konaklıyor anıları ve gönlümü çürütürcesine bir hasret bırakmasın bana. İsmini silemem sokaklarımdan ve sokaklar uzuyor, adınsa sil sil bitmiyor… Sen yorulduğum yersin ! ayaklarımda biriken adımları tüketemediğim şehirlerdesin.omuzlarımdan çığlar yuvarlanıyor vücuduma, kollarımda yarım kalıyor yağmurlar, avuçlarıma uğramıyorlar. dizleri üstüne çöküyor gençliğim; bir savaşın ortasında, boynuma aşkın yuları takılıyor. tökezleyen adımlarımdan arta kalan düşüşlerle geliyorum sana. ben hüzün meydanında düşürdüğüm göz yaşlarımı ganimet sanıyorum. sen aldırmıyor, ezip geçiyorsun. Sen gittiğim yersin ! Varmanın adının anılmadığı, bulunamadığı; fevkinden öte göç vuran, izsiz yollardan medet uman bir yer… Gitmelere doymayan, dönüşlere tok bir seyyahın; varamadığı, olamadığı kaf dağının kalbindeyim ben. Eşikten öte gitmiyor ruhum korkuyor.fazlası olamam; kendinden eksik birinin yarım yamalak düşlerine tutunurum. Sen bittiğim yersin ! Beni aşkın yalın halinde bırakan, ayrılığı ve gidişi kucağında avutup bana sunan biri olma. Ben; tükenmişlik kuyularında kendime bir gökyüzü ararken; üstüme su serptin. Artık gözlerimdesin. Hayatımın imlasını sil baştan yazarken, aynada gördüğüm sensin. Ve her baktığımda bir cümle daha söküyorum karşımdan. Kendimden azaltamıyorum seni ! Sen yittiğim yersin ! yitiren, yitirilen; hep ben!…bensin…

**sial82** · 27-03-2008

Suskun ve vakur dostum kalemim!
Bir sen bırakmamışsın beni, bıraktığım yerde beklemişsin hep.
Parmaklarıma sıkıca sarıl, sen de gidersen… Gitme.
Bu ayrılıklara seninle bir son vermek istiyorum,
kavuşmalarıma senden başlamak istiyorum.
Aylardan Ekim, bir sonbahar yazısı dökebilir misin kağıda benim için?
En sevdiğim mevsimi, sarı sonbaharı anlat bana önce.
Mevsimleri de yitirmişim, geç fark ettim.
Dökülen yapraklarım, kuruyan dallarım,
bulutları yaramayan güneşlerimle sonbahar benim şimdi.
Sonbahar benim içimde. Beni yaz!

**- Sessiz -** · 27-03-2008